Ik vind dat het echt, wat ik zei: de belangrijkste taak van
de leidinggevende is om goed te zorgen voor de medewerkers.
En in mijn tijd als SG heb ik daar inderdaad heel veel
aandacht en tijd aan besteed, door die aandacht te vragen voor,
wat ik dan altijd noemde de driehoek.
Dus dat was dan diversiteit en inclusie, veilige werkomgeving,
en integriteit. Als je daar aandacht aan besteedt, dan
creëer je hopelijk een omgeving waarin je niet alleen mensen
met een diverse achtergrond aantrekt, maar ook vasthoudt.
Zijn er ook markante momenten voor je.
Wat ik echt heel markant vond, was toen ik net SG was.
Dus dat is 2016?
Misschien was het 2017, hoor. Maar ik was een paar maanden SG
en toen had ik een bijeenkomst met alle stagiaires,
trainees en zo, van het ministerie op dat moment.
En die. Ik had ze gevraagd van: ik ben geïnteresseerd,
ik moet jullie indrukken. En ze hadden een cartoon voor mij gemaakt
die helaas bij de beruchte verhuizing kwijt is geraakt,
en op die cartoon was een soort van loopband te zien.
En daar zag je dat daar allemaal driehoekjes, vierkantjes,
rondjes opsprongen, en die waren geel, groen, oranje.
En die gingen dan door de wasstraat, en die kwamen er allemaal
uit als dezelfde rondjes of vierkantjes. Dus dat vond ik,
dat was hoe jonge mensen ervaarden
wat er met je gebeurde als je binnenkwam.
Bij BZ?
Zeker.
Wat was je reactie op dat moment?
Ik vond dat ze het heel mooi, het was echt een grote
cartoon die ze hadden gemaakt, ik vond dat ze het heel mooi
hadden verbeeld. Want je kunt heel veel woorden gebruiken,
maar zo'n cartoon zegt heel veel. En dit was ook wel,
ik vond dat het echt belangrijk was.
Niet alleen vanuit een soort van
moreel perspectief, dat je
als publieke organisatie, betaald door belastinggeld, ook moet zorgen dat
je zo goed als mogelijk een afspiegeling van die samenleving bent.
Ik geloof dat Erik Akerboom, die heeft dat destijds wel eens genoemd,
de moral imperative. En dan was er tegen die tijd ook
voldoende research en informatie aanwezig, waardoor je ook
kon zeggen dat het organisaties effectiever maakt, als je.
En dat was destijds ook Feike Sijbesma die
daar heel erg voor pleitte, die noemde dat the economic
imperatieve. En dan was er, wat mij betreft dan,
wat ik net vertelde, dat het voor de werknemers ook het beste
was om binnen zo'n omgeving te werken.
Ik vond het binnen de context van BZ wel
prettig om ook mensen als
Akerboom en Sijbesma te kunnen aanhalen, van: dit is niet iets.
En noemde je.
En Akerboom was toen SG Defensie volgens mij, toen?
Nee, van, bij de politie.
Bij de politie toen al. Precies. En?
En wat was je, hoe noemde je
overigens dit imperatief, wat jij.
People's imperative.
People's imperative.
Of ik geloof dat het moral case, business case,
a people's case was, uiteindelijk.
En wat kon jij die jonge mensen bieden op dat moment?
Op dat moment? Ik kan, ik weet niet meer precies in welk
tijdschrift, maar ik heb toen, we hebben toen een goed gesprek gehad
daarover. En ik heb ook gezegd dat ik veel
van wat ze opbrachten herkende,
Natuurlijk had BZ al een hele ontwikkeling doorgemaakt, van vroeger dat
clichébeeld, van: je moet in
Leiden.
Een beetje zo'n corpsballenwereld, toch? Dat is wat ik
had in ieder geval.
Daar waren we al ver van af, maar er waren best nog
stappen te maken. En ik heb toen ook gezegd van:
daar gaan we ook wel werk van maken.
Renée Jones was toen al begonnen met die moderniseringsagenda toen ik in
2016 kwam, dus we hebben daar echt wel werk van gemaakt.