Naast de bachelor-masterstructuur diende
je de wet Studiefinanciering in.
Uiteindelijk werd je geconfronteerd met
fraude bij de hogescholen.
Op een gegeven moment werd bekend dat er
iets niet klopte.
Ik was totaal verrast, want ik had dat
niet door.
Waren er geen waarschuwingen vanuit het
ministerie?
Nee.
Kan best zijn hoor, maar Ik heb ze in
ieder geval niet opgemerkt.
Dat was heel vervelend,
want toen werd ik geconfronteerd met een
actie die ik deed aan het begin van
mijn ministerschap.
Ik kwam terug van de eerste ministerraad
en liep het gebouw van OCW binnen,
dat tegenwoordig door de AIVD wordt
gebruikt.
Die past daar beter dan OCW.
Toen kwam mijn chauffeur met een
steekkarretje met zes loodgieterstassen.
Ik vroeg Henk wat ik daarmee moest doen.
Hij zei dat het voor mij voor het weekend
was.
Ik antwoordde dat ik dat niet zou doen. Ga
maar terug. Wij naar de SG..
De SG was toen nog Piet.
Ik zei tegen Piet dat we het op die manier
niet gingen doen.
Ik moest het lezen, want Jo had dat ook
gedaan.
Ik gaf aan dat het zo kan zijn, maar dat
ik het niet zou doen.
Het was voor mij niet te doen.
Jo pakte pagina 212, derde regel van
onder, waar een komma was weggevallen.
Dat doe ik niet.
Jullie zijn als SG’s en DG’s de sluis.
Jullie moeten voor mij de politieke
relevantie eruit halen en moet je mij in
een tasje meegeven.
Vroeger had je een plat schooltasje met
een klep eroverheen.
Dat wilde ik hebben met de politiek
relevante punten.
Daar waren ze acht jaar lang niet aan
gewend.
Iedereen zou dan kunnen zeggen dat de
minister het toch wel leest,
maar ik zei dat dat uitgesloten was.
Ik had vier kinderen thuis en ging niet
ieder weekend constant alles lezen.
Daarom kreeg ik naderhand uit de Kamer bij
de hbo-fraude het verwijt dat ik
de stukken nooit had gelezen.
Dat was natuurlijk niet waar, maar dat
kreeg ik wel op mijn bord.
Ik kwam laatst iemand tegen die mij
daaraan herinnerde.
Ik wist dat zelf ook niet meer.
Toen heb ik de loodgieterstassen in de hal
van het ministerie geveild om te
laten zien dat de tas van de minister niet
meer was dan dit.
En dat ik politieke relevantie wilde
hebben. Dat was mooi.
Bij de hbo-fraude werd mij dat echter
teruggeworpen,
en daar kun je je niet tegen verweren.
Misschien is het de angst om fouten te
maken.
Dat zie je in de politiek heel sterk.
Als er een fout wordt gemaakt, hup kop
eraf, cancellen..
Dat is tegenwoordig nog erger geworden.
In mijn periode bestond het al, maar nu
gebeurt het meteen en volop.
Dat is gevaarlijk.
Het proces is niet 100% te controleren.
Mark heeft dat eens mooi gezegd dat hij op
basis van 50% van de informatie
100% beslissingen moet nemen. Zo is het.
Als je daar bang voor bent, loop je vast.
De Kamer wilde alles controleren.
Iedere oppositie[partij], zelfs toen de
PvdA in de coalitie zat,
maar ook het CDA onder leiding van Camiel
Eurlings,
ging daar enorm op tamboereren.
Het was volgens hen geldverspilling en
verkeerd beleid.
Zie je wel. De minister leest zijn stukken niet. En zo gingen dat soort dingen.