Door die terugkoppelingen kreeg je
ook feedback of je op de goede weg was
en eruit haalden wat erin zit.
Als we inzoomen op die bijzondere
biotoop van onderwijs waarin je zat.
Omroep hebben we het over
gehad, is ook kunstensector,
heeft eigen dynamiek.
Ik kan me voorstellen dat onderwijs
ook een bijzondere biotoop is met al
die sectorraden, verkokering
alop, zou ik bijna zeggen.
Je bent directeur geweest, DG, SG.
Kun je meenemen hoe je met die
bijzondere biotoop omgaat om snelheid en
goede verhoudingen erin te houden?
Ik zit nu aan de andere kant.
Dat is leuk om te merken.
Het kost heel erg veel tijd om
de partijen in die verschillende
onderwijssectoren goed met
elkaar te laten samenwerken.
Dat kan alleen maar doordat je zelf
binnen het departement ook in de stand
gaat dat je dat niet meer als silo's
ziet of als verschillende kolommen,
maar dat je dat gaat zien als
de doorlopende leerlijnen,
waar je de leerlingen, later
de student, centraal stelt.
Dat is nog niet altijd
een garantie dat dat lukt,
maar dat hebben we in de jaren dat
ik op het ministerie heb gewerkt,
ook als DG, geprobeerd
als uitgangspunt te nemen.
Dat hebben we niet binnen de sectoren
altijd kunnen doen, wel geprobeerd,
maar wel op belangrijke
thema's daaromheen.
Het onderwijs ging enorm digitaliseren.
waarin alle onderwijssectoren aan
één tafel zaten. Dat is er nog.
Daardoor konden we dat grote
onderwerp van digitaal onderwijs,
maar ook allerlei andere zaken
die speelden veel meer vanuit één
perspectief benaderen.
De partijen kwamen ook.
Het lerarenbeleid is,
met horten en stoten,
veel meer door OCW zo georganiseerd
dat de partijen die elkaar nodig
hebben ook om de tafel zitten met
elkaar en daar afspraken over maken.
Waardoor lukte dat? Kan
je dat naar voren halen?
Volhouden en investeren in de relatie.
Zorgen dat je een goede agendering hebt,
dat de partijen ook denken dat
ze het echt samen moeten doen.
Het lukte ook omdat bewindspersonen
daarachter gingen staan.
Een visie op het onderwijs, dat
dat een doorlopende leerlijn is,
dat iedere onderwijssoort van belang is,
een bijdrage levert aan het goed
functioneren van de economie en de
samenleving.
Het is nodig om dat heel erg als
visie te blijven uitstralen als
ministerie. We deden dat
ook in onze bestuursraad.
Veel meer vanuit de samenwerking.
Niet meer vanuit de verschillende silo's,
maar zorgen dat we vanuit één
geheel keken naar het onderwijs.
Heb je daar ook een situatie
of een voorbeeld bij, de Marjan toegevoegde waarde?
Wat ik net noemde, zo'n informatiekamer,
dus een groot thema pakken.
Hoe werkte dat?
Dat was er al wel.
We waren ermee begonnen, een jaar
of vijftien geleden misschien, 2012,
2013. Het was op een gegeven moment
nog een bijeenkomst waarin het ging om
uitwisseling van ideeën.
Ik denk dat een Marjan-factor
is geweest in die periode dat we
gezamenlijke agenda's gingen
maken die we wilden uitvoeren,
een gezamenlijke visie.
Van uitwisselings-overleggen werd
het gezamenlijk verantwoordelijkheid