Maar laat ik zeggen dat het
belangrijkste bij, in de
omgang met ambtenaren
is dat je snapt wat hun
positie is. Je merkt bij
onervaren bestuurders
op alle niveaus en bij
gemeenten, maar
ook bij, op ministeries en
bewindspersonen,
je merkt dat men
de neiging heeft om als er
een advies komt wat niet in
lijn is met wat de minister
of de staatssecretaris of de
wethouder of de gedeputeerde
wil, dat ze dan dat advies
een beetje veranderd willen
hebben. Zodat ze uiteindelijk
conform het advies
kunnen besluiten. En dat
is echt een, vind ik,
een dodelijke fout. Dat moet
je echt zo niet doen. Waarom
willen bestuurders dat?
Er zijn nogal wat bestuurders
die dat willen, omdat ze het
voor zichzelf
gemakkelijker maken zo.
'Ik heb dit besloten. Dat
was ook het advies
om dat te doen.' Dus dan
maak je het voor jezelf wat
gemakkelijker. Dus het is een
risicomijdende strategie. Als
je afwijkt van een ambtelijk advies heb je
op zichzelf een
probleem wat je anders niet
hebt. Maar ik denk
dat het toch zo moet. Je
moet de ambtenaren
laten in hun
eigen deskundig
advies. Vervolgens moet
je zelf je
verantwoordelijkheid nemen.
snapt een ambtenaar
ook. Alleen, je
zegt al hoe jij er tegenaan
kijkt. Als je het ermee eens
bent, is er geen
probleem. Ben je het
er niet mee eens, dan leg je
uit waarom niet en hoe je
vindt dat het, hoe het dan wel
moet. Kunnen ze
daar weer op reageren.
En als je dan vervolgens je
besluit neemt, dan snappen ze
het. En dan vervolgens gaan
ze daar ook mee aan de slag.
Zij moeten daar vervolgens
ook weer
brieven schrijven
naar de Kamer of naar
gemeenteraad
of naar Provinciale Staten,
waarin jouw standpunt - wat
misschien afwijkt van hun
standpunt - waarin jouw
standpunt wordt verwoord. En
dat doen ze dan ook,
heb ik gemerkt, bij al die
ministeries heel
consciëntieus. Dat is het
mooie van het vak. Ik voel me
echt bevoorrecht dat ik dat
heb mogen doen en met zulke
goede mensen heb mogen werken.